Z Wikipedii

Władysław Zawistowski (ur. 21 czerwca 1897, zm. 30 grudnia 1944) - krytyk teatralny i teatrolog. Współpracownik Leona Schillera. Krzewiciel pojęcie teatrologii. Doktoryzował się w roku 1920. Był związany z grupą "Skamandra". W roku 1921 współtworzył eksperymentalny "Teatr Elsynor". W latach 1924-1926 redaktor naczelny "Sceny Polskiej". O teatrze pisywał w prasie literackiej i w dziennikach m.in. w "Tygodniku Ilustrowanym" i "Kurierze Polskim".

Od 1928r. członek Rady Repertuarowej Miejskich Teatrów Dramatycznych w Warszawie, gdzie pełnił funkcję stałego kierownika literackiego. Stanowisko to piastował do roku 1930. Od 1932 - naczelnik Wydziału Sztuki Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Był jednym z założycieli Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej, organizacji państwowej finansującej większość warszawskich teatrów. Działał też w PIST (Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej). W 1939 roku został mianowany dyrektorem połączonych teatrów warszawskich. Stanowiska tego z powodu wybuchu wojny już nie objął.

Działał w konspiracji w Wydziale^[1] Kultury i Sztuki Delegatury Rządu na Kraj. Wywieziony przez Niemców w czasie powstania warszawskiego zginął w obozie koncentracyjnym Neuengamme.

Zbiór jego recenzji opublikowano w roku 1971 pt: "Teatr warszawski między wojnami" pod redakcją Stanisława Furmanika i Zygmunta Szweykowskiego.

[edytuj] Zobacz też

• Ofiary nazizmu

[edytuj] Bibliografia

Zbigniew Raszewski (red.nacz): Słownik biograficzny teatru polskiego. [T. 1], 1765 - 1965. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973. 

Przypisy