Z Wikipedii

Węzeł zatokowo-przedsionkowy (łac. nodus sinuatrialis), inaczej węzeł Keitha-Flacka — nadrzędny ośrodek układu bodźco-przewodzącego serca znajdujący się w ścianie prawego przedsionka pomiędzy ujściem żyły głównej górnej, a grzebieniem granicznym (crista terminalis) pod nasierdziem. Węzeł zatokowy posiada wyspecjalizowane komórki posiadające zdolność do spontanicznych wyładowań, które rozpoczynają każdy cykl pracy serca.

Stanowi ośrodek pierwszorzędowy, narzucając swój rytm całemu sercu. W przypadku prawidłowej jego funkcji mówi się o rytmie zatokowym miarowym, co znajduje odzwierciedlenie w każdym opisie badania EKG. Depolaryzacja z węzła zatokowo-przedsionkowego przenosi się do węzła przedsionkowo-komorowego (Aschoffa-Tawary) za pośrednictwem trzech pęczków międzywęzłowych: przedniego (Bachmana), środkowego (Wenckebacha) i tylnego (Thorela).

Zaburzenia pracy węzła przedsionkowo-zatokowego prowadzą do aktywizacji drugorzędowych ośrodków pobudzenia i w efekcie mogą prowadzić do arytmii.

[edytuj] Bibliografia

• Henryk Chlebus,Włodzimierz Januszewicz; Zarys Kardiologii. Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich. ISBN 83-200-1569-3

Przeczytaj zastrzeżenia dotyczące pojęć medycznych w Wikipedii!