Z Wikipedii

Stationarius - średniowieczny urzędnik uniwersytecki będący księgarzem kopii ksiąg rękopiśmiennych.

Pod koniec średniowiecza, ale jeszcze przed erą druku, nastąpił znaczący rozwój rękopiśmiennictwa. Skryptoria wyszły wtedy także poza mury zakonów, a umiejętność czytania i pisania, oraz potrzeba gromadzenia książek zaczęły gwałtownie powszednieć, rozszerzając się na inne stany niż dotąd, jak np. na mieszczaństwo. Przypadło to na okres rozwoju miast (XIII-XIV wiek), a co za tym idzie także wyższych szkół świeckich - uniwersytetów.

Stationarius był urzędnikiem udostępniającym studentom odpowiednie rękopisy do nauki - wypożyczając je za opłatą lub (rzadziej) także sprzedając (komisowo), ale był on również osobą odpowiedzialną za poziom tych rękopisów oraz ich dostępność (odpowiednią ilość kopii na stanie). Nadzorował więc zarówno ich wytwarzanie (czyli przepisywanie), jak i rozprowadzanie. Był więc pierwowzorem jednocześnie: wydawcy, bibliotekarza i księgarza.