Z Wikipedii

Na początku XX wieku w neuropsychologii istniało przekonanie o tym, że każda osoba z uszkodzeniem mózgu posiada pewną charakterystyczną cechę - organiczność. Starano się opracować metody badania, które tą cechę pozwalałyby w łatwy sposób wykryć.

Dość szybko uświadomiono sobie, że hipoteza ta jest całkowicie nietrafna, a osoby z uszkodzeniem mózgu nie można sprowadzić do jakiejś jednej i prostej kategorii. Niestety, z przyczyn, które obecnie już możemy określić jako historyczne, a które miały wpływ na jakość kształcenia i możliwości finansowe, w Polsce nauki psychologiczne borykały się z licznymi trudnościami, jakie jeszcze po dziś dzień są wyraźnie obecne. Przyjęło się - szczególnie w psychiatrycznej służbie zdrowia - wykonywanie rutynowego badania "organiczności", którego przesłanki teoretyczne upatrywano właśnie w koncepcji organiczności.