Z Wikipedii

Odoaker nazywany także Odoacer (ok. 433-493), wódz germański z plemienia Herulów^{[potrzebne źródło]}. Syn księcia Skirów Edicona, w młodości został oficerem w świcie Attyli. Później pretorianin w służbie cesarstwa zachodniorzymskiego doszedł do najwyższych stopni wojskowych - magister militium. Stanął na czele spisku wojska i 23 sierpnia 476 został obwołany królem barbarzyńskich oddziałów zbrojnych w Italii. 4 września 476 zdetronizował ostatniego cesarza zachodniorzymskiego Romulusa Augustulusa i wygnał go do dzisiejszego Neapolu (do villi Castllum Lucullanum). W 480 odesłał insygnia cesarskie do Konstantynopola do cesarza Zenona na znak, że czuje się zależny od władzy cesarzy wschodniorzymskich żądając w zamian przyznania tytułu patrycjusza. Cesarz Zenon odpowiedział, że Odoaker musi przedłożyć swoje żadania Juliuszowi Neposowi i przywrócić go na tron cesarstwa zachodniorzymskiego. Ze wzgledu jednak, że w liście Zenon zwracał się do Odoakera tytułem patrycjusza uznał on, że osiagnął swój cel i formalnie sprawował władzę w Italii jako reprezentant cesarzy wschodniorzymskich. Na dowód tego wybijał na podległym sobie terytorium monety z wizerunkami cesarzy wschodniorzymskich a nawet przebywającego w Dalmacji cesarza Neposa. Odoaker zachował rzymską armię i administrację. Po śmierci Neposa (480) włączył Dalmację do rządzonego przez siebie państwa. W obliczu ataku na Italię króla Ostrogotów Teodoryka Wielkiego Odoaker bronił się 2 lata w dobrze ufortyfikowanej Rawennie. W wyniku zawartego ostatecznie porozumienia obaj wodzowie mieli sprawować władzę wspólnie Po kilku dniach Odoaker został jednak razem z żoną, bratem Onuflem i synem Telą zamordowany przez swego rywala podczas uroczystej uczty.

[edytuj] Zobacz też

• przyczyny upadku zachodniego cesarstwa rzymskiego.

[edytuj] Bibliografia

• Praca zbiorowa,Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki, Mediaset Group SA, 2007, ss. 42-43, ISBN 978-84-9819-814-0

p • d • e Władcy i królowie Włoch między 476 a 963 Bez dynastii Odoaker (476–493) Ostrogoci Teodoryk (493–526) · Atalaryk (526–534) · Teodahad (534–536) · Witiges (536–540) · Ildibald (540–541) · Eraryk (541) · Totila (541–552) · Teja (552–553) Bizantyjczycy Justynian I (jako cesarz) (553–565) Longobardowie Alboin (565–572) · Klef (572–574) · Bezkrólewie (574–584) · Autaris (584–590) · Agilulf (590–616) · Adaloald (616–626) · Arioald (626–636) · Rotari (636-652) · Rodoald (652–653) · Aripert I (653–661) · Godepert (661–662) · Perctarit (661–662) · Grimoald (662–671) · Garibald (671) · Perctarit (671–688) · Cunipert (688–689) · Alahis (689) · Cunipert (689–700) · Liutpert (700–702) · Raginpert (701) · Aripert II (702–712) · Ansprand (712) · Liutprand (712–744) · Hildeprand (744) · Ratchis (744–749) · Aistulf (749–756) · Dezyderiusz (756–774) Karolingowie Karol I (774–814) · Pepin (781–810) · Bernard (810–818) · Ludwik I (818-822) · Lotar I (822–855) · Ludwik II (855–875) · Karol II (875–877) · Karloman (877–879) · Karol III (879–887) · Arnulf (896–899) · Ratold (896) Tytuł sporny 887–963 Unruochingowie: Berengar I (887–924) · Gwidonowie: Gwido (889–894) · Lambert (891–897) · Welfowie: Rudolf (922–933) · Bosonidzi: Ludwik III (900–905) · Hugo (926–947) · Lotar II (945–950) · Anscarydzi: Berengar II (950–963) · Adalbert (950–963)