Z Wikipedii

Oddziaływanie słabe jest jednym z czterech oddziaływań uznanych za podstawowe. Słabo oddziałują lewoskrętne leptony, kwarki oraz ich prawoskrętne antycząstki. Przenoszone jest za pomocą jednej z trzech cząstek: bozonów naładowanych (W⁺ i W^-) oraz bozonu neutralnego (Z⁰).

Jest odpowiedzialne za rozpad beta i związaną z nim radioaktywność oraz za rozpad np. mionu i cząstek dziwnych.

Siła oddziaływania słabego jest 10⁹ razy mniejsza niż siła oddziaływania silnego. Jego bardzo ograniczony zasięg (10^-18 m, czyli 100 milionów razy mniej niż rozmiary atomu wodoru) tłumaczy się dużą masą cząstek pośredniczących (około 80-90 GeV). Jest zbyt słabe, by połączyć leptony w większe cząstki, tak jak oddziaływania silne łączą w hadronach kwarki.

W oddziaływaniach słabych nie jest zachowana symetria parzystości. Dowiodły tego prace teoretyczne T.D. Lee i C.N. Yanga oraz eksperyment kierowany przez C.S. Wu z 1957.

Ładunek oddziaływania słabego (ładunek słaby) posiadają wyłącznie lewoskrętne cząstki oraz ich prawoskrętne antycząstki. W szczególności nie obserwuje się prawoskrętnych neutrin (oraz lewoskrętnych antyneutrin). Może to oznaczać, że one nie istnieją, ale można też przypuszczać, że istnieją, jednak nie podlegają żadnym oddziaływaniom oprócz grawitacji.

Brak symetrii parzystości C i P w oddziaływaniach słabych, to tzw. maksymalne pogwałcenie symetrii. Jest to odmiana symetrii przybliżonej, gdzie obserwuje się kompletny brak symetrii. Nie jest to natomiast zjawisko tożsame ze spontanicznym łamaniem symetrii, chociaż może być konsekwencją spontanicznego łamania.

Oddziaływanie elektromagnetyczne oraz oddziaływanie słabe mogą być opisane jako dwa aspekty jednego oddziaływania nazywanego elektrosłabym.

Kwarki najczęściej przechodzą w wyniku oddziaływań słabych w swoje odpowiedniki, np. u -> d. Macierz Cabibbo-Kobayashi-Maskawa wskazuje jednak, że niezerowe jest prawdopodobieństwo przejścia kwarków w kwarki innych rodzin.

[edytuj] Zobacz też

• oddziaływanie silne