Z Wikipedii

Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie powstało w 1973 roku. Jest jedynym muzeum w Polsce, którego zbiory poświęcone są wyłącznie kulturom krajów Azji, Oceanii oraz Australii. Muzeum narodziło się z pasji kolekcjonerskiej Andrzeja Wawrzyniaka, marynarza i dyplomaty, który w Azji spędził 27 lat, głównie w Wietnamie, Indonezji, Laosie, Nepalu i Afganistanie. Z prywatnego kolekcjonera stał profesjonalnym muzealnikiem. Zasiadał w Radzie do Spraw Muzeów przy Ministrze Kultury. Jest nadal, od kilku kadencji, członkiem Komitetu Nauk Orientalistycznych Polskiej Akademii Nauk. W 1973 roku podarował swe już wtedy bogate zbiory dzieł sztuki i obiektów etnograficznych państwu polskiemu i mianowany został dożywotnim dyrektorem i kustoszem utworzonego w ten sposób muzeum. Założycielska kolekcja, licząca ponad 4000 obiektów, pochodziła z wysp indonezyjskich: Jawy, Sumatry, Kalimantanu (czyli Borneo), Sulawesi (czyli Celebesu), Bali oraz Flores. Najważniejszą jej część stanowiły krisy, maski obrzędowe i teatralne, lalki klasycznego teatru jawajskiego wayang kulit i wayang golek, rzeźby kamienne, drewniane, terakotowe oraz tkaniny: batiki, ikaty i tapisy, wreszcie zbiory tradycyjnego i współczesnego malarstwa indonezyjskiego. Muzeum Azji i Pacyfiku gromadzi zbiory ze wszystkich krajów Azji, Australii i Oceanii, głównie przez darowizny od indywidualnych ofiarodawców oraz instytucji, sporadycznie również w drodze zakupów. Obecnie liczą one blisko 20000 obiektów. Najliczniejsze są kolekcje z Indonezji, Wietnamu, Indii, Chin, krajów kręgu buddyzmu tradycji wadżrajany (Mongolia, Nepal, Tybet), jak też Centralnej Azji i Afganistanu. Muzeum gromadzi także współczesne malarstwo, grafikę i rysunki o tematyce orientalnej. W zbiorach znajdują się prace takich artystów polskich jak Tadeusz Kulisiewicz, Aleksander Kobzdej, Andrzej Strumiłło i Roman Opałka. Istniejąca przy Muzeum Biblioteka Azjatycka posiada specjalistyczny księgozbiór liczący ponad 12 tysięcy woluminów i ponad 400 tytułów czasopism polskich i obcych, uzyskiwanych drogą zakupów i wymiany. Uzupełniają to zbiory specjalne w postaci mikrofilmów, fotografii, nagrań płytowych i wideo. Z braku miejsca Muzeum nie posiada stałej ekspozycji. Wystawy czasowe prezentowane są w Galerii Azjatyckiej. Okazjonalnie organizowane są także w innych salach wystawowych stolicy. Wiele wystaw odbywa się także w innych miastach polskich i za granicą, nie tylko w Europie, lecz także w Azji i pozostałych częściach świata. Rozległa działalność oświatowa i promocyjna wyraża się liczbą wielu spotkań: są to prelekcje na temat sztuki, religii, filozofii azjatyckich, pokazy filmowe, wieczory poezji, muzyki i tańca orientalnego, spotkania z ciekawymi ludźmi, jak dyplomaci, podróżnicy, wyznawcy różnych religii. W Galerii Azjatyckiej odbywają się również promocje książek związanych z Azją. W 2007 r. na terenie przy ul. Solec 24 rozpoczęła się budowa gmachu, który pomieści nową siedzibę Muzeum. Po raz pierwszy w dziejach tej instytucji pod jednym dachem znajdą się sale ekspozycyjne (w tym pierwsze w historii placówki ekspozycje stałe, ukazujące przekrój niemal wszystkich kultur Azji), magazyny i pracownie.

Bibliografia

Andrzej Wawrzyniak, Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie. Od kolekcji prywatnej do muzeum autorskiego, [w:] "200 lat muzealnictwa warszawskiego". Dzieje i perspektywy, Zamek Królewski w Warszawie, 2006

Joanna Wasilewska-Dobkowska, Indonesian Art in the Asia and Pacific Museum, Warsaw, Poland, [w:] "Arts of Asia". The Foremost International Asian Arts and Antiques Magazine, Number 4/2007

[edytuj] Linki

• http://muzeumazji.pl/ - strona internetowa muzeum