Z Wikipedii

Monastycyzm (z łac. monasticus, od gr. monastērion - cela pustelnika, z monachos - samotny) - forma życia religijnego, której podstawą jest życie we wspólnocie zakonnej (klasztor); w chrześcijaństwie, a także m.in. w religiach pogańskich (westalki), w judaizmie (qumrańczycy), w buddyzmie i in. Monastycyzm ma na celu kult religijny - służbę Bogu i dążenie do samorealizacji przez czystość duchową, ubóstwo, umartwianie się, modlitwę i kontemplację.

[edytuj] Zobacz też

monastycyzm chrześcijański, cenobityzm