Z Wikipedii

Mistyka (gr. myo zamykać; zwłaszcza w kontekście zamykania oczu i ust, przemilczać lub mistikos tajemniczy) - to wszelkiego rodzaju poczucie wewnętrznej jedności z rzeczywistością uważaną za boską lub Absolut. Mistyk "zamyka oczy" na rzeczywistość widzialną a wzrok swój w milczeniu kieruje do swego wnętrza, w stronę świata swej duszy. Obecność mistyki stwierdzono we wszystkich wielkich religiach świata. Mistykę można podzielić na mistykę spekulatywną (mistycyzm) i mistykę praktyczną (modlitwa, medytacja, kontemplacja).

[edytuj] Zobacz też

• mistycyzm
• mistyk

[edytuj] Mistyka w chrześcijaństwie

Jest to chrześcijański styl pobożności, rodzaj aktywności religijnej, starający się wniknąć w tajemnice wiary w sposób doświadczalny. Wielcy Mistycy chrześcijańscy nie są "wyizolowani" od rzeczywistości zewnętrznej, doświadczenie bliskości Boga zbliża ich do świata. Pamiętając o tajemnicy Wcielenia nie są obojętni na problemy ludzi. Szczytowy okres jej rozwoju przypada na wieki XII-XVI; mistyka angielska ("Chmura niewiedzy"), niemiecka mistyka nadreńska (Eckhart, Jan Tauler, Henryk Suso) i mistyka hiszpańska (Jan od Krzyża i Teresa z Ávila).

Za podstawowy fakt leżący u źródeł chrześcijańskiej mistyki uważa się nawrócenie św. Pawła opisane w Dziejach Apostolskich.

[edytuj] Zobacz też

Mistycy chrześcijańscy