Z Wikipedii

Mieczysław Wolfke (ur. 29 maja 1883 w Łasku, zm. 4 maja 1947 w Zurychu), polski fizyk, prekursor telewizji i holografii.

W latach 1902-1907 studiował na Uniwersytecie w Liège i w paryskiej Sorbonie. W roku 1913 na Uniwersytecie w Zurychu habilitował się u Alberta Einsteina – jego praca dotyczyła teorii powstawania obrazu w mikroskopie.

W latach 1922-1939 profesor Politechniki Warszawskiej. Od 1923 był członkiem Akademii Nauk Technicznych, od 1927 członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, od 1932 członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności (PAU). W latach 1930-1934 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Fizycznego. W latach 1931-1938 wielki mistrz wolnomularskiej Loży Narodowej Polski.

[edytuj] Praca naukowa

Autor prac głównie z teorii ciepła, badacz niskich temperatur. W 1927 r. odkrył, wraz z W. H. Keesomem, istnienie 2 odmian helu. Zajmował się także optyką, teorią kwantów i wyładowaniami elektrycznymi w gazach. W 1920 odkrył podstawy holografii, wyprzedzając w tym Dennisa Gabora, który w 28 lat później sformułował i rozwinął metodę holograficznego odtwarzania obrazów, otrzymując za to Nagrodę Nobla (na uroczystej gali wymienił profesora Wolfkego jako prekursora holografii).

„Dokonując tego, stałem na ramionach dwóch wielkich fizyków – Williama L. Bragga i Fritsa Zernikego. (...) Nie wiedziałem wówczas - podobnie jak Bragg, że Mieczysław Wolfke zaproponował tę metodę w 1920 r., nie podejmując jednakże próby jej doświadczalnej realizacji”. Dennis Gabor podczas wykładu przy odbieraniu Nagrody Nobla w 1971