Z Wikipedii

Medycyna rodzinna – dział medycyny, mający na celu zapewnienie wszystkim członkom rodziny będącej pod opieką lekarza rodzinnego holistycznej opieki medycznej. Lekarz rodzinny jest pierwszym i podstawowym ogniwem opieki medycznej w wielu systemach opieki zdrowotnej, tworząc tak zwaną Podstawową opiekę zdrowotną. W swojej codziennej pracy współpracuje z lekarzami-specjalistami (konsultantami), a także kieruje pacjentów do leczenia i diagnostyki w oddziałach szpitalnych oraz klinikach.

Zasadniczym celem medycyny rodzinnej jest utrzymywanie ich w dobrej kondycji psychicznej i fizycznej, a także leczenie najczęstszych schorzeń. Medycyna rodzinna wymaga interdyscyplinarnego podejścia do pacjenta, niemniej praktycznie najbardziej jest zbliżona do interny.

Zespół sprawujący opiekę medyczną składa się z lekarza rodzinnego, pielęgniarki środowiskowej i położnej środowiskowej. Zespół ten współpracuje z pracownikami opieki społecznej, zespołami opieki paliatywnej itp. Lekarze specjaliści medycyny ogólnej specjalizacji która rozpoczęła w latach 70. i 80. kształcenie lekarzy specjalistów do pracy w POZ jest równorzędną ze specjalizacją z medycyny rodzinnej zgodnie z zapisem paragrafu 20 odnośnikiem 14 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 01.02.1983 r. wraz z jego nowelizacja z dnia 19 sierpnia 1994 r. /DZ. U. Min. Zdr. nr 11 poz. 23/. Tak więc w chwili obecnej lekarze rodzinni to lekarze ze specjalizacja z medycyny rodzinnej i specjaliści II stopnia medycyny ogólnej. Okręgowe Rady Lekarskie wydały lekarzom specjalistom medycyny ogólnej zaświadczenia iż powyższy tytuł lekarza specjalisty medycyny ogólnej został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia zgodnego z wymaganiami określonymi w art 31 Dyrektywy Rady 93/16/EWG. Wymieniony dokument jest traktowany jako równoważny z dyplomem uzyskania specjalisty medycyny rodzinnej, notyfikowanym przez RP zgodnie z art. 41 Dyrektywy Rady 93/16/EWG.