Z Wikipedii

W starożytnej Mezopotamii przyczyny chorób oraz sposób leczenia był podobny jak w innych cywilizacjach starożytnych. Wyróżniający od nich był podział na specjalizacje lekarskie - trzy grupy kapłanów-lekarzy, z których każdy zajmował się nieco inną dziedziną.

[edytuj] Choroby a bogowie

Podobnie jak w prymitywniejszych cywilizacjach, także i tutaj przyczyn chorób dopatrywano się w ponadnaturalnych czynnikach, a za choroby odpowiedzialni były zazwyczaj źli bogowie. Największą grozę budziła Zła Siódemka - siedmiu bogów wywołujących specjalnie choroby - odstępowano wręcz od leczenia w dniu 7 od pierwszych objawów i jego wielokrotnościach. Szansy na uzdrowienie dopatrywano się zaś w działalności innych bogów. Jednym takich z bogów był Enki, który według wierzeń był przodkiem wszystkich lekarzy oraz jego wnuk Nabu, który patronował medycynie. Inny z bogów, Ningiszzidu, mający postać węża z dwoma głowami, jest do dzisiaj obecny jako symbol sztuki lekarskiej. Wierzono, że dzięki umiejętności zrzucania skóry odzyskiwał młodość i siłę, był więc patronem powracających do zdrowia. Motyw węża, który potrafi zachować nieśmiertelność pojawi się następnie u greckiego boga Asklepiosa.

[edytuj] Lekarze

Zarówno w Mezopotamii, jak i innych starożytnych cywilizacjach leczeniem zajmowali się głównie kapłani. Wyróżnia się trzy grupy lekarzy: Baru, który zajmował się przewidywaniem przyszłości i wróżeniem; Ashipu wywoływaniem oraz wypędzaniem duchów i demonów; Asu specjalizujący się w leczeniu ludzi. Należy pamiętać, że wszystkie specjalności korzystały z magii, a dla Baru i Ashipu zajmowanie się chorymi było tylko częścią ich praktyki (Ashipu mógł wywoływać duchy z domu a Baru wróżyć przyszłość). Lekarze nabywali swoją wiedzę w szkołach przyświątynnych.

[edytuj] Leczenie

Leczenie często odbywało się poprzez wypędzanie duchów z chorego za pomocą różnych rytuałów. Bardzo rozwinięte było przepowiadanie z wątroby, podobnie jak astrologia. Posiadano jednak także dość dużą wiedzę praktyczną - dotyczącą roślin leczniczych, zapisywaną na glinianych tabliczkach i przekazywaną z pokolenia na pokolenie, opatrywania ran, leczenia złamań oraz stosowania lewatyw. Podawanie leków korelowało z datą, porą dnia oraz położeniem gwiazd. Kodeks Hammurabiego wspomina o karach i wysokości zapłaty za operacje, z czego wynika, że chirurgia musiała odgrywać pewną rolę w ówczesnej medycynie. Kary za nieudaną operację były wysokie (amputacja ręki, wyłupanie oka czy nawet śmierć) - jednak podobne do przewinień popełnianych w innych zawodach. Wysokie kary za niepowodzenie leczenia było jedną z przyczyn ograniczenia rozwoju medycyny, a zwłaszcza specjalności zabiegowych. Ceny leczenia były wysokie i nie każdy mógł sobie na to pozwolić. Większość musiała ograniczyć się do metody opisanej przez Herodota. Polegała ona na wystawieniu chorego na widok publiczny, a każdy przechodzeń udzielał mu rad jak należy postępować.

[edytuj] Zobacz też

• historia medycyny