Z Wikipedii

List do Hebrajczyków [Hbr], List do Żydów [Żyd] - jeden z listów Nowego Testamentu przypisywany początkowo Pawłowi z Tarsu, ale także innym autorom (w tekście nie ma wzmianki o autorstwie). Od drugiego wieku historycy kwestionowali autorstwo Pawła. Teraz prawie wszyscy je odrzucają, dwie podstawowe przyczyny to:

• różnice w teologii
• różnice językowe (greka Listu do Hebrajczyków jest literacka, znacznie doskonalsza od innych listów Pawłowych)

Obecnie uważa się, że list powstał w kręgu uczniów Pawła, być może już po jego śmierci. Napisany prawdopodobnie po r. 67. Jego adresatami byli najprawdopodobniej nawróceni na chrześcijaństwo Hebrajczycy.

Podstawowym tematem listu jest wyższość Nowego Przymierza, ustanowionego przez Jezusa Chrystusa podczas jego śmierci nad starym przymierzem, czyli prawem mojżeszowym, będącym istotą judaizmu. List mocno akcentuje rolę Chrystusa jako Syna Bożego i arcykapłana, wyjaśniając w tym świetle rolę kapłaństwa lewickiego, jako przejściowej i symbolicznej zapowiedzi nowego przymierza. Dawne ofiary, składane ze zwierząt zostały całkowicie zastąpione przez ofiarę Chrystusa na krzyżu, która - w przeciwieństwie do tamtych - ma moc gładzenia grzechów. List zawiera także napomnienia do wytrwałości i wierności w wierze oraz przestrogi przed zwątpieniem. Druga część listu ma charakter praktyczny. Akcentowana jest zbawcza rola wiary, ofiarnej służby Bożej i braterskiej miłości. List do Hebrajczyków jako jedyny utwór nowotestamentalny jest w zasadzie homilią, wygłoszoną do pierwszych Żydów Mesjanistycznych.

Zobacz w Wikiźródłach tekst
Listu do Hebrajczyków (Biblia Gdańska)

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Biblia Tysiąclecia - List do Hebrajczyków
• Omówienie Listu do Hebrajczyków z katolickiego punktu widzenia.