Z Wikipedii

Amalgamat stomatologiczny - połączenie rtęci ze stopem srebra, cyny, miedzi, kadmu a czasem cynku, stosowany w stomatologii jako wypełnienie, głównie w ubytkach klasy I, II i V.

Wypełnienie zęba amalgamatem

[edytuj] Ocena materiału

[edytuj] Zalety

• wytrzymałość - największa wśród wypełnień, większa od szkliwa (odporność na ściskanie po dniu od założenia - powyżej 400 MPa)
• duża łatwość zakładania w ubytku (możliwość kondensowania)
• wysoka trwałość (nawet do 40 lat)
• nietoksyczny dla miazgi ani dziąsła

[edytuj] Wady

• brak wiązania materiału ze szkliwem i zębiną (adhezja)
• wymagają nadania ubytkowi kształtu retencyjnego (podcięć) w obrębie zdrowych tkanek zęba w celu utrzymania się w nim materiału
• nieodpowiednia barwa
• możliwość przebarwień zębów
• przewodnictwo ciepła - bardzo dobre powoduje, że może być odczuwany ból przy przyjmowaniu bardzo gorących lub zimnych posiłków; wymaga zastosowania cementu jako podkładu

[edytuj] Toksyczność

Co pewien czas podnoszone są głosy o toksyczności amalgamatu jako wypełnienia stomatologicznego (tzw. wojny amalgamatowe). Jednak badania wykazują, że są to opinie znacznie przesadzone i wiążą się najczęściej z próbą wprowadzenia na rynek substytutu amalgamatu. Amalgamat jest toksyczny tylko w przypadku zarabiania i zakładania materiału, przy jego uszkodzeniu (co występuje bardzo rzadko) i usuwaniu jak również przy bezpośrednim kontakcie, ponieważ tylko wtedy rtęć występuje częściowo w postaci niezwiązanej ze stopami metali i w takiej formie jest toksyczna. Jako już założony materiał jest całkowicie nieszkodliwy dla organizmu człowieka. Obecnie jednak częściej stosuje się amalgamaty kapsułkowane, zmniejszając kontakty z rtęcią.

Warto zaznaczyć, że najbardziej podatni na szkodliwe działanie niezwiązanej rtęci są stomatolodzy, gdyż mają oni najbliższy i najdłuższy kontakt z nią.

Wspomnieć należy również, że w ciągu ostatnich lat pojawia się coraz więcej publikacji naukowych obalających obecny pogląd o braku szkodliwości amalgamatów, zwłaszcza u pewnej grupy społeczeństwa o większej wrażliwości na rtęć. U tych osób amalgamat może być znaczącym czynnikiem współodpowiedzialnym za ich problemy zdrowotne.

[edytuj] Bibliografia

• Robert G. Craig, John M. Powers, John C. Wataha Dental materials. Properties and manipulation Wydawnictwo Mosby Inc., 2000 ISBN 0-323-0512-8; polskie wydanie Materiały stomatologiczne pod redakcją Honoraty Limanowskiej-Shaw, Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, Wrocław 2000 ISBN 83-87944-56-4

[edytuj] Zobacz też

amalgamat

Przeczytaj zastrzeżenia dotyczące pojęć medycznych w Wikipedii!