Z Wikipedii

Aldo van Eyck (ur. 16 marca 1918 w Driebergen, zm. 15 stycznia 1999 w Loenen aan de Vecht) - holenderski architekt.

Van Eyck był synem poety Pietera Nicolaasa van Eycka. Dorastał w Golders Green koło Londynu, a później studiował na ETH w Zurychu, gdzie poznał swoją przyszłą żonę Hannie, która również była architektem. Od roku 1951 prowadził własne biuro architektoniczne, zaś w latach 1971-1982 współpracował z Theo Boschem i od 1982 do śmierci z żoną. Ponadto w latach 1966-1976 van Eyck był nauczycielem akademickim na Uniwersytecie Technicznym w Delft, a w latach 1959-1963 redaktorem czasopisma Forum, wraz ze swoim uczniem Hermanem Hertzbergerem.

Van Eyck był członkiem CIAM, a w 1953 współzałożycielem Team X. Reprezentował modernistyczny kierunek określany jako strukturalizm. Jedną z jego głównych inspiracji była ludowa architektura arfykańska, za swego ulubionego architekta uważał Jana Duikera.

Klarnecista basowy Harry Sparnaay zadeykował van Eyckowi w 1982 kompozycję pt. Bouwstenen voor basklarinet en tape (Części klarnetu basowego i taśma).

[edytuj] Główne dzieła

• osiedle Nagele na Noordoostpolder, 1955
• dom dziecka w Amsterdamie, 1955-1960
• Sonsbeekpaviljoen (pawilon parkowy) w Arnhem
• centrum konferencyjne ESTEC w Noordwijk
• Hubertus House w Amsterdamie, 1973-1978
• wiele placów zabaw w Amsterdamie, 1947-1978